Hoi iedereen!

Deze keer een verslag vanuit Battambang, West-Cambodja.
Ons laatste verhaal kwam uit Ho Chi Minh City. Die dag erna zijn we naar de Mekong Delta geweest en de Cu Chi tunnels. De Mekong Delta zijn allemaal kleine eilandjes in de Mekong. De Mekong rivier komt na China, Myanmar, Laos, Thailand en Cambodja hier eindelijk de zee in.
We hebben daar een speciale vis gegeten die alleen daar voorkomt, omdat het zoet en zout water samen is.

Die week zijn we naar Phu Quoc Island gegaan. We wouden vliegen, maar de prijzen waren hoger dan de bus en Iris kreeg het een beetje benauwd van het vliegtuigje waar we dan in zouden zitten...
Dus besloten we met de bus te gaan - nogal slechte beslissing.
We vertrokken pas om 11 uur s'avonds en het was een mini busje met mini mini stoeltjes. De busreis zou 8 uur duren, dus wij dachten dat we rond 6 / 7 uur (in daglicht) aan zouden komen.
Maar dit was niet zo! Om 4 uur s'ochtends werden we afgezet in Rach Gia (tja, waar is dat?) op een afgelegen busstation met alleen een grote groep jongens.
Toen we aan kwamen rijden stormden die groep mannen/jongens op ons minibusje af. Wij hebben eerst nog 5 minuten bang in het busje gewacht, maar moesten er toch uit. Uiteindelijk bleken het motorbikers te zijn die ons dolgraag naar de haven wouden brengen.
Dus wij zaten om kwart over 4 s'ochtends achterop met de rugzak met om ons heen open gesneden varkens (op een rijdende scooter) die naar de slager werden gebracht.
Om half 5 s'ochtends zaten we zielig op onze rugzakken, zonder geslapen te hebben, te wachten, tussen de zwervers, op de boot naar Chau Doc (die om 8 uur zou vertrekken).
Het was wel grappig om de lokale bevolking te zien beginnen. Al om 5 uur s'ochtends werd de barbeque aangestoken en gingen mensen aan de koffie!

Phu Quoc was de reis uiteindelijk wel waard. Het is onontdekt door toeristen. Je ligt in je eentje aan het strand!
We huurden een scooter, omdat het eiland erg groot is en het stadje was erg uitgestrekt. We hadden geen cash meer, dus we moesten geld opnemen. Iris was aan de beurt. Eke zat te wachten en Iris liep een hokje van 80 graden in. Na het insteken van de pinpas, sloot ineens 'windows' af. Blijkbaar heeft een pinmachine dat nodig?
Na tien minuten kwam zwetende Iris naar (nog meer) zwetende Eke toegerend. De pinpas was ingeslikt! Er kwam een leeg bonnetje uit en verder deed de machine niks meer.
De pinautomaat stond naast een hotel, dus daar zijn we naar binnen gelopen. Twee mensen hadden hetzelfde probleem, maar hadden wel hun pasje terug gekregen. Het hotel gaf ons het adres van de bank en daar moesten we heen.
Op dat moment hadden wij ongeveer 20 eurocent op zak en geen benzine meer... Dus hebben we voor 20 cent getankt en zijn we naar de bank gereden.
Daar kwam meteen een vrouw met een bakje met pasjes aangelopen en gaf Iris een visa credit card van Meneer Huppeldepup. Na een lang, moeilijk Engels gesprek, snapte ze eindelijk dat het pas die dag was ingeslikt. We moesten de volgende ochtend terugkomen.
We hadden nog steeds geld nodig, dus moesten we Eke's pinpas gaan halen (nog steeds met de benzine van de 20 eurocent). We hebben sinds Thailand nog Bahts, dus als we echt in nood kwamen te zitten, konden we die wisselen. En dat kwamen we! Eke bleek op dat moment 3 euro op haar bankrekening te hebben staan, dus moesten we de Bahts wisselen. Toen bleek dat geen enkele bank wou wisselen! Na drie uur banken zoeken en stressen om te weinig benzine, kwam het toch goed: Een bank wisselde en Sabine stortte Eke's spaarrekeninggeld. En de bankvrouw had gelijk: de volgende hadden we de oranje pas van Iris terug, hoera!

Op 10 April MOESTEN we Vietnam uit zijn, anders krijg je een zware boete i.v.m. je visum. Op 10 April verlieten we, gezellig met een Amsterdamse Duitser en een Duitse Duitser, Vietnam. Jammer genoeg!

Onze bus (een gigantische bus voor alleen ons twee) reed ons naar Kampot, een klein plaatsje aan de kust. Daar kwamen we Ben tegen, een jongen die we in Nha Trang hadden ontmoet. Hij verveelde zich te pletter in Kampot en had een te dure kamer, dus vroeg of wij in het andere tweepersoonsbed wouden slapen. Wij vonden het (op dat moment) een aardige jongen, dus het was wel een goed idee. Na een uur kwamen we erachter dat Ben een nogal depressieve jongen die totaal niet naar huis wou, omdat hij niet wist wat hij met z'n leven aan moest. Na een dag gek van hem te worden, hadden we ook nog eens dezelfde busreis naar Sihanoukville de volgende ochtend. Eenmaal in Sihanoukville, splitsten we gelukkig meteen en Eke en ik waren dolblij weer samen te zijn!

Sihanoukville is erg toeristisch, het is de Mallorca van Cambodja. Eindelijk een mooi heldere zee zonder kwallen! De eerste dagen hebben we lekker gelegen en zijn we uitgegaan.
En toen kwam de ongeluksnacht... De 12e op de 13e kwamen we s'ncachts thuis en merkten we dat er was ingebroken!
De camera van Iris + alle Vietnamfoto's (!), de ipod van Iris en 2 telefoons van Iris waren gestolen. Het is nog steeds een mysterie waarom Eke's ipod en camera (die open en bloot op het bed lagen) niet zijn meegenomen. Ook de (omgerekend) 200 euro en de creditcard waren er nog. En de paspoorten, gelukkig! We hadden al gehoord dat Sihanoukville erg gevaarlijk was op straat (verhalen over meisjes die messen tegen hun keel kregen en hun camera's etc. moesten geven), dus lieten we juist alles in het hotel.
Bij de buren was ook ingebroken, dus we waren niet als enige de dupe.
De volgende dag gingen we aangifte doen, maar kwamen er al snel achter dat dit onmogelijk is in Sihanoukville. Na drie uur op een afgelegen politiebureau te hebben gewacht, hadden we nog steeds niemand gesproken en werden we naar de toeristenpolitie gestuurd. Toen we eenmaal daar aankwamen, stuurden zij ons weer naar dat politiebureau terug. De toeristenpolitie kon alleen verklaringen maken over diefstal op het strand. Toen bleek dat we de eigenaar van ons guesthouse de 2e officier bla bla van politie departement van Sihanoukville is. We moesten zelf een brief/verklaring schrijven en die heeft hij onderdetekend en bestempeld. Daar hebben we op zich wel geluk mee gehad. De brief is nu onderweg naar de verzekering!
Dat was dus geen leuke ervaring in Sihanoukville. De laatste avond maakte toch nog wat goed, want het was Khmer New Year.

De volgende ochtend zijn we doorgegaan naar Phnom Penh, de hoofdstad. Een echte hoofdstad: druk, vies en benauwd. We hebben daar de Killing Fields bezocht, dat was heftig.
De laatste avond zaten we in een cafe en bleek de jongen naast ons Nederlands te zijn (Mitsuko, student aan de UvA). We raakten aan de praat en hij ging toevallig ook die volgende ochtend naar Siem Reap. We hielden contact zodat we hem misschien daar nog konden ontmoeten en misschien samen naar Angkor Wat konden. In Siem Reap sliepen we in een heeerlijk guesthouse met airco (dat was hard nodig met elke dag 45 - 50 graden) en klein zwembad.
We spraken meteen af met Mitsuko om wat te eten en regelden de Tuk Tuk voor de volgende ochtend. Die vertrok om 5 uur s'ochtends, zodat we de zonsopgang boven Angkor Wat konden zien. Om 4 uur s'nachts was het al net zo heet als een hete zomerdag in Nederland!
De zonsopgang was erg mooi en zijn toen met Andy (de Tuk Tuker) de beroemde tempelcirkel gaan bekijken. Om 2 uur waren we klaar met klimmen en zweten (we waren natuurlijk weer kletsnat!) en gingen terug. De tempels waren echt waaauwieee! We zetten de foto's er zo snel mogelijk op, dan zullen jullie begrijpen waarom. De volgende dag hebben we weer met Andy de grotere cirkel door Angkor Wat gemaakt en die was weer waaauwieee!
De dag daarna zijn we naar de Floating Village gegaan. Nou, wat een avontuur! We stapten op een bootje en de vaargroef bleek maar 4.5 meter breed te zijn. Als boten elkaar passeerden/inhaalden botsen alles tegen elkaar aan en was het een gevecht om niet in het ondiepe te komen. Onze 'kapitein' was, denken wij, de slechte van de hele vaargroef, want we zaten om de 10 seconden vast in het ondiepe.
Na de botsbootjesrit, kwamen we aan bij de Floating Village. Dat is een dorp van woonboten en bootjes. De mensen zijn armer dan arm daar. Dat was wel een heel raar verschil met het rijkere Siem Reap!
De ene rijdt hier in een Lexus en de ander verdient maximaal 1 dollar per dag. Echt een heel groot verschil en dat is dus te zien!
We werden naar een soort drijvend cafe gebracht, waar ook krokodillen, alen, aquaria, en 2 pythons waren. Iris zat al de hele vakantie stoer te doen over dat ze een python om haar nek wou, maar toen ze dit gigantsiche beest in het echt zag, zakte ze bijna door haar benen van angst!
We hebben in dat dierentuincafe de zonsondergang gezien en zijn toen terug gegaan. In Siem Reap gingen we elke avond leuk uit. We waren in een homo/lesbo-bar terecht gekomen en daar hebben we Thong ontmoet, een schattige Cambodjaan. Ook ontmoette we in de club een hele grote groep Engelse jongeren en hebben daarmee een paar leuke avonden gehad!

We zijn ook nog een derde dag naar Angkor Wat gegaan. Op de fiets! Dat was echt ongelofelijk heet, maar wel erg leuk.
We zijn in totaal een week in Siem Reap geweest. Het was echt geweldig!

Vandaag zijn we aangekomen in Battambang. Een rustig stadje met mooie omgeving. We zijn eerst naar de Killing Cave gegaan, dat was weer heftig. De Khmer Rouge/ Rode Khmer heeft daar (net als bij de Killing Fields) gigantische massa executies gedaan. Dat is natuurlijk niet fijn om te zien.
We hebben daarna de Bamboo train gedaan. Dat was wel heel leuk! Een zelfgemaakte trein (van bamboo dus) die in 1 seconde van de rails afgehaald kan worden. En hij kan hard, tjonge jonge!

Morgen gaan we alweer Thailand in... Op naar de eilanden! Shoppen in Bangkok zit er niet in met de situatie daar. Dat wordt dus weer wachten (tot Kuala Lumpur).
De tijd gaat trouwens ineens wel erg snel! Iets te snel, vinden wij!

Groetjes, Eke & Iris.