Krabi, Ko Phi Phi, Penang/Georgetown, Tanah Rata, Perhentian Island, Sungai Golok, Krabi, Ko Tao, Ko Phangan, Kuala Lumpur

Hallo allemaal!

Nogal lange tijd geleden dat we wat geschreven hebben, zeg! Maar hier weer even een nieuw verlagje.

Na Battambang hebben we eerst een soort taxi (dat was gewoon een familie die ook naar de grens reed) genomen naar de grens van Thailand. De grens hebben we zelf gewoon met de tassen overgelopen en eenmaal Thailand in gewandeld, hebben we de bus naar Bangkok genomen. Omdat Bangkok te gevaarlijk was, konden we daar niet blijven, jammer genoeg... Want we hadden een enorme shopdrang!!!
We kwamen aan op de Northern busterminal en hebben toen meteen een taxi naar de Southern busterminal genomen. Vanaf daar hebben we de nachtbus naar Krabi genomen.
Om half 6 s'ochtends kwamen we aan in Krabi en namen we de boot naar Ko Phi Phi. Om half 11 s'ochtends ploften we op ons bedje in een bungalow. De reis had in totaal 28 uur geduurd!

Ko Phi Phi was erg leuk. Groene zee, rotsen en witte stranden! We sliepen eerst 3 nachten in een bungalow die in de jungle stond. Wat wij wat minder leuk vonden, was dat er gaten van ongeveer14 cm tussen de deur zaten, dus daar konden hele grote beesten doorheen! En die zaten er wel buiten!
Na 3 dagen zijn we in een heel goed hotelletje met airco, yes! Want het was echt snikheet op Ko Phi Phi...

Na Phi Phi zijn we nog in Krabi gaan slapen. Dat was wel een schattig stadje! We hebben vanaf daar ook een dagtrip naar Phangnga bay gemaakt (met James Bond Island). Dat was wel leuk.

De dag erna zijn we Maleisie ingegaan. Na zo'n 9 uur reizen, kwamen we aan op Penang (een eiland vlakbij de grens van Thailand). Op Penang ligt het 'stadje' Georgetown. Wij dachten een schattig, klein stadje met leuke koloniale huisjes te zien, maar dit was iets heel anders! Dit was een soort hoofdstad! Grote winkelcentra, EEN TOPSHOP, een goed werkend bussysteem, etc.etc.
Na 3 dagen daar geweest te zijn, kwam Etienne, een vriend uit Amsterdam!, aangevlogen op Penang. Met z'n drietjes zijn we 2 dagen later naar de Cameron Highlands gegaan, naar het stadje Tanah Rata. Hier was Iris ook jarig! Dus dat was dolle pret.
13 Mei hebben we in een cafeetje (met z'n drietjes, er was niemand!) tot laat gezeten. De barman (Boon/Bun)vertrok al om 1 uur, maar blijkbaar was het geen probleem als we bleven zitten.
Op 14 Mei zijn we verkleed de jungle ingegaan en hebben we een Jungletrail gemaakt. Etienne was Tarzman (het broertje van Tarzan), Eke was Moeke (40+er die er allenop uit gaat ) en Iris was Kleuter Kitty (met alle kleuren van de regenboog als outfit en staartjes in de haren).
De jungletocht was erg leuk, alleen wel een beetje onderschat! Op het eind was het paadje zo weggespoeld, dat je alleen een soort modderige klif had, waar jeoverheen balanceerde. En naast je had je een diepe agrond, oei! Maar gelukkig haddenhet meisje en de dameTarzman...
De dag erna hebben we gescooterd. De Cameron Higlands staan bekend om de theeplantages en aardbeienboerderijen, dus die hebben we bezocht. Erg leuk!

De dag erna gingen we naar Perhentian Islands, twee eilandjes bij de oostkust van Maleisie. Hier hebben we onze PADI Open Water gehaald, maar dat klinkt makkelijker dan het was!
Jeetje mineetje, wat een gedoe was dat. We hadden een ongelofelijk strenge lerares, Sarah. Wat een @#$%! We moesten al meteen 3 hoofdstukken leren. De dag erna deden we Confined Water (dat zijn moeilijkheden die je in het water kan krijgen. Als je regulator uitvalt, wat je dan moet doen, etc.). In totaal hebben we wel 4 uur in het water die rotoefeningen gedaan! Omdat niks goed genoeg voor haar was... Dan zweefde Eke weer naar boven, omdat er teveel lucht in haar BCD zat, dan had Etienne weer een half uur nodig, omdat hij zijn BCD niet af en aan kon doen en dan was zijn lucht alweer op en moesten we een nieuwe tank halen! Of dan boog Iris niet ver genoeg om haar regulator te pakken... Etc.etc. Zeur zeur zeur! We worden er nu alweer woest van als we eraan denken.
Die avond zaten we depressief in onze (te warme) bungalow en moesten we OOK nog 2 nieuwe hoofdstukken gaan leren voor de theorie. Aaah! Het zat allemaal gewoon teveel op elkaar.
Zonde, want een PADI halen hoort leuk te zijn! Maar omdat alles zo snel ging en we 4 a 5 uur per nacht sliepen, konden we helemaal niet genieten van de mooie duiken die we maakten.
De laatste dag was ook nog een heel gedoe. We deden onze laatste duik, maar we moesten een safety stop van 3 minuten maken (dan moet je 3 minuten blijven hangen, anders is het slecht voor je). Maar wij hadden onze BCD (het vestje waar je lucht in en uit kan halen, voor 'neutral buoyancy', wauw, wat een woord, he?!) nog niet helemaal onder controle en zweefden alledrie langzaam naar boven... We zagen Sarah (die elke keerboos met haar duim naar beneden wees, dat betekent 'naar beneden komen, jij!') steeds kleiner en kleiner worden. Er zat dus blijkbaar nog veeeel te veel lucht in die stomme BCD. De laatste duik hadden we dus duidelijk verprutst! Sarah kon ons het PADI Open Water certificaat niet geven vond ze. Best lullig, want een Safety Stop maken is officieel niet eens een eis van het Padi certificaat! Maar goed, we hadden we twee opties: We werden scuba divers (dan mag je tot 12 meter met instructeur duiken) of we mochten nog een keer een duik maken en de safety stop goed doen. We kozen alledrie voor het laatste.
Dus die middag gingen we opnieuw in de prachtige wetsuits (wauw, die dingen stonden charmant! Etienne vindt het belachelijk dat mannen die aan moeten!). We maakten een hele mooie duik, deze keer konden we er wel van genieten. We hebben zelfs al twee Giant Jenkin Stingrays (meeega roggen!) gezien. Etienne en Iris deden deze keer de safety stop goed, alleen arme Eke schoot weer door, omdat er blijkbaar nog een rotbubbel in haar BCD zat!
Dus Iris en Etienne kregen hun certificaat. Die mogen nu 18 meter in hun uppie de zee in duiken! Alleen Eke kreeg de keuze om nog een keer te duiken (de volgende dag) of een Scuba Diver te worden. Ze koos het eerste!
Dus de volgende ochtend dook ze. Dat was nog een heel gedoe. Ze was wat grieperig en die ochtend regende en onweerde het! En met onweer ging de boot niet... Dus wachten wachten wachten tot s'middags en toen mocht ze.
Ze dook deze keer alleen, wel met Sarah, natuurlijk. En met succes! Bij de safety stop heeft ze gewoon 8 rondjes om Sarah heen gezwommen en wel 80 keer aan het touwtje van haar BCD gerukt, zodat er geen bubbel meer in zat! Sarah vond het goed genoeg en nu kon Eke dus met Etienne en Iris 18 meter diep mee duiken! Hoera!!!

Na 4 slopende duikdagen gingen we meteen door naar Ko Tao. Op naar de Full Moon Party!
We namen de boot naar het vasteland en konden toen met een taxi naar de grens van Thailand. In Sungai Golok liepen we vast, want er gingen geen bussen meer naar Ko Samui/Ko Tao/Ko Phangan. We bleven slapen in een of ander Chinees businesshotel en de volgende ochtend konden we door naar Ko Samui. We stonden om half 6 op om de bus te halen. Die vertrok om 7 uur! Om 7 uur zaten we alleen nog in een minibusje wat ons bracht naar die grote bus... En toen we daar aankwamen, was de grote bus net 5 minuten weg.
We moesten tot 5 uur s'middags wachten op de volgende bus, ja doei! Dus we namen een lokale bus naar Pattani (we probeerden de grote bus in te halen, maar het oude rammelbakje waar we in zaten, ging niet hard genoeg). Vanaf Pattani namen we een bus naar Krabi (Ko Samui hadden ze niet, dat was die bus waar we dan zo lang op moesten wachten). Om 6 uur kwamen we aan in Krabi en hebben daar een nachtje geslapen. De volgende ochtend konden we weer lekker vroeg op (deze keer om half 5). Moeke vond het geen probleem natuurlijk, die is altijd vroeg uit de veren, he?!
Om 3 uur s'middags kwamen we aan op Ko Tao. Daar konden we een paar dagen lekker relaxen!
Jammer genoeg was het die week niet zo mooi weer op Ko Tao. Eigenlijk zouden we na 3 dagen wel weg zijn gegaan, maar omdat de Full Moon Party op Ko Phangan twee dagem later was, bleven we.
De Full Moon Party is een feest op een groot strand waar wel 15.000 mensen bij elkaar komen om volle maan 'te vieren'!
Eke had na de laatste duik last van haar oor. Ze was die nacht al grieperig, maar moest natuurlijk die laatste duik nog maken. Op Ko Tao werd de pijn teveel en zijn we naar de dokter gegaan. Daar kwam er van alles uit het oor en kreeg ze antibiotica. Toevallig was ze net klaar met die antibiotica op de Full Moon, dus de buckets konden erin!
De Full Moon Party was leuk, alleen we hadden het een beetje dom aangepakt... We bleven gewoon op Ko Tao slapen en namen de ochtend van de Full Moon al om 10 uur de boot naar Ko Phangan. Maarja, die Full Moon begint pas 14 uur later!), dus we moesten ons nog, zonder bikini of iets, lang vermaken. Ook ging de boot pas de volgende dag om half 9 terug! Na films kijken in een cafe en eten eten eten en poolen, zaten we al om 10 uur s'avonds op het strand van Haad Rin. En 4/5 uur later hadden we het alweer een beetje gehad..! Maar de boot ging pas 6 uur later! Pfff...
Om 5 uur s'nachts namen we de taxi terug naar de haven en gingen we daar op de grond slapen. Ging alleen een beetje moeilijk, omdat er een vieze zwerfhond aan Etienne's wang likte! Dus we durften niet meer te slapen...
Om half 11 s'ochtends vielen we eindelijk op bed en konden we heeel lang slapen.

De volgende dag hadden we om 9 uur s'avonds de nachtboot/slaapboot (een soort stoomboot van Sinterklaas met campingmatrasjes, maar het sliep wel goed!) naar Suratthani. Daar kwamen we om half 6 s'nachts aan en moesten nog een tijdje wachten op de bus naar Maleisie. Om 7 uur kwam de mini mini mini bus die ons naar iets voor de grens bracht. Gelukkig stapten we na 5 uur krap zitten over op een grote Maleisische bus! Om half 11 s'avonds kwamen we aan in Kuala Lumpur. Het was weer een 26-urige reis, maar geen probleem meer voor ons, ha! De vlucht naar Amsterdam van 13 uur is nu voor losers...

We zijn dus nu in Kuala Lumpur. Echt een superleuke stad! Eke en Iris hebben eindelijk, sinds zooo veel maanden, geshopt!!! Bij elkaar al 500 euro uitgegeven, maar we hebben het verdient.
Over een paar dagen nemen we afscheid van Etienne, snik! Het waren (ietsje meer dan) 3 leuke weken met hem.
Etienne vliegt door naar Cambodja en doet ongeveer onze reis alleen dan andersom!

Wij gaan overmorgen naar Melaka, een leuk, koloniaal stadje. Daarna reizen we door naar Singapore. Hier slapen we bij Esther, een vriendin Mieke (bovenbuurvrouw van Lies). Heel fijn, want slapen in Singapore is poepieduur. En zij weet waarschijnlijk ook leuke dingen in Singapore, dus dat is toch even anders!
Ook een vriendin van Judith (Eke's tante) had al aangeboden om bij haar te slapen, maar die is op dat moment in Nederland.

En daarna zit het erop! Dan vliegen we weer terug naar Kikkerland. We komen terug met bruine benen! We zijn dan 133 dagen weggeweest. En het waren 133 geweeeeeeldige dagen! Wauw, wat een reis.
Bedankt voor het lezen en TOT SNEL (nog 10 dagen)!!!

Groetjes, Eke en Iris

Mekong Delta, Phu Quoc, Cambodja: Kampot, Sihanoukville, Phnom Penh, Siem Reap & Battambang

Hoi iedereen!

Deze keer een verslag vanuit Battambang, West-Cambodja.
Ons laatste verhaal kwam uit Ho Chi Minh City. Die dag erna zijn we naar de Mekong Delta geweest en de Cu Chi tunnels. De Mekong Delta zijn allemaal kleine eilandjes in de Mekong. De Mekong rivier komt na China, Myanmar, Laos, Thailand en Cambodja hier eindelijk de zee in.
We hebben daar een speciale vis gegeten die alleen daar voorkomt, omdat het zoet en zout water samen is.

Die week zijn we naar Phu Quoc Island gegaan. We wouden vliegen, maar de prijzen waren hoger dan de bus en Iris kreeg het een beetje benauwd van het vliegtuigje waar we dan in zouden zitten...
Dus besloten we met de bus te gaan - nogal slechte beslissing.
We vertrokken pas om 11 uur s'avonds en het was een mini busje met mini mini stoeltjes. De busreis zou 8 uur duren, dus wij dachten dat we rond 6 / 7 uur (in daglicht) aan zouden komen.
Maar dit was niet zo! Om 4 uur s'ochtends werden we afgezet in Rach Gia (tja, waar is dat?) op een afgelegen busstation met alleen een grote groep jongens.
Toen we aan kwamen rijden stormden die groep mannen/jongens op ons minibusje af. Wij hebben eerst nog 5 minuten bang in het busje gewacht, maar moesten er toch uit. Uiteindelijk bleken het motorbikers te zijn die ons dolgraag naar de haven wouden brengen.
Dus wij zaten om kwart over 4 s'ochtends achterop met de rugzak met om ons heen open gesneden varkens (op een rijdende scooter) die naar de slager werden gebracht.
Om half 5 s'ochtends zaten we zielig op onze rugzakken, zonder geslapen te hebben, te wachten, tussen de zwervers, op de boot naar Chau Doc (die om 8 uur zou vertrekken).
Het was wel grappig om de lokale bevolking te zien beginnen. Al om 5 uur s'ochtends werd de barbeque aangestoken en gingen mensen aan de koffie!

Phu Quoc was de reis uiteindelijk wel waard. Het is onontdekt door toeristen. Je ligt in je eentje aan het strand!
We huurden een scooter, omdat het eiland erg groot is en het stadje was erg uitgestrekt. We hadden geen cash meer, dus we moesten geld opnemen. Iris was aan de beurt. Eke zat te wachten en Iris liep een hokje van 80 graden in. Na het insteken van de pinpas, sloot ineens 'windows' af. Blijkbaar heeft een pinmachine dat nodig?
Na tien minuten kwam zwetende Iris naar (nog meer) zwetende Eke toegerend. De pinpas was ingeslikt! Er kwam een leeg bonnetje uit en verder deed de machine niks meer.
De pinautomaat stond naast een hotel, dus daar zijn we naar binnen gelopen. Twee mensen hadden hetzelfde probleem, maar hadden wel hun pasje terug gekregen. Het hotel gaf ons het adres van de bank en daar moesten we heen.
Op dat moment hadden wij ongeveer 20 eurocent op zak en geen benzine meer... Dus hebben we voor 20 cent getankt en zijn we naar de bank gereden.
Daar kwam meteen een vrouw met een bakje met pasjes aangelopen en gaf Iris een visa credit card van Meneer Huppeldepup. Na een lang, moeilijk Engels gesprek, snapte ze eindelijk dat het pas die dag was ingeslikt. We moesten de volgende ochtend terugkomen.
We hadden nog steeds geld nodig, dus moesten we Eke's pinpas gaan halen (nog steeds met de benzine van de 20 eurocent). We hebben sinds Thailand nog Bahts, dus als we echt in nood kwamen te zitten, konden we die wisselen. En dat kwamen we! Eke bleek op dat moment 3 euro op haar bankrekening te hebben staan, dus moesten we de Bahts wisselen. Toen bleek dat geen enkele bank wou wisselen! Na drie uur banken zoeken en stressen om te weinig benzine, kwam het toch goed: Een bank wisselde en Sabine stortte Eke's spaarrekeninggeld. En de bankvrouw had gelijk: de volgende hadden we de oranje pas van Iris terug, hoera!

Op 10 April MOESTEN we Vietnam uit zijn, anders krijg je een zware boete i.v.m. je visum. Op 10 April verlieten we, gezellig met een Amsterdamse Duitser en een Duitse Duitser, Vietnam. Jammer genoeg!

Onze bus (een gigantische bus voor alleen ons twee) reed ons naar Kampot, een klein plaatsje aan de kust. Daar kwamen we Ben tegen, een jongen die we in Nha Trang hadden ontmoet. Hij verveelde zich te pletter in Kampot en had een te dure kamer, dus vroeg of wij in het andere tweepersoonsbed wouden slapen. Wij vonden het (op dat moment) een aardige jongen, dus het was wel een goed idee. Na een uur kwamen we erachter dat Ben een nogal depressieve jongen die totaal niet naar huis wou, omdat hij niet wist wat hij met z'n leven aan moest. Na een dag gek van hem te worden, hadden we ook nog eens dezelfde busreis naar Sihanoukville de volgende ochtend. Eenmaal in Sihanoukville, splitsten we gelukkig meteen en Eke en ik waren dolblij weer samen te zijn!

Sihanoukville is erg toeristisch, het is de Mallorca van Cambodja. Eindelijk een mooi heldere zee zonder kwallen! De eerste dagen hebben we lekker gelegen en zijn we uitgegaan.
En toen kwam de ongeluksnacht... De 12e op de 13e kwamen we s'ncachts thuis en merkten we dat er was ingebroken!
De camera van Iris + alle Vietnamfoto's (!), de ipod van Iris en 2 telefoons van Iris waren gestolen. Het is nog steeds een mysterie waarom Eke's ipod en camera (die open en bloot op het bed lagen) niet zijn meegenomen. Ook de (omgerekend) 200 euro en de creditcard waren er nog. En de paspoorten, gelukkig! We hadden al gehoord dat Sihanoukville erg gevaarlijk was op straat (verhalen over meisjes die messen tegen hun keel kregen en hun camera's etc. moesten geven), dus lieten we juist alles in het hotel.
Bij de buren was ook ingebroken, dus we waren niet als enige de dupe.
De volgende dag gingen we aangifte doen, maar kwamen er al snel achter dat dit onmogelijk is in Sihanoukville. Na drie uur op een afgelegen politiebureau te hebben gewacht, hadden we nog steeds niemand gesproken en werden we naar de toeristenpolitie gestuurd. Toen we eenmaal daar aankwamen, stuurden zij ons weer naar dat politiebureau terug. De toeristenpolitie kon alleen verklaringen maken over diefstal op het strand. Toen bleek dat we de eigenaar van ons guesthouse de 2e officier bla bla van politie departement van Sihanoukville is. We moesten zelf een brief/verklaring schrijven en die heeft hij onderdetekend en bestempeld. Daar hebben we op zich wel geluk mee gehad. De brief is nu onderweg naar de verzekering!
Dat was dus geen leuke ervaring in Sihanoukville. De laatste avond maakte toch nog wat goed, want het was Khmer New Year.

De volgende ochtend zijn we doorgegaan naar Phnom Penh, de hoofdstad. Een echte hoofdstad: druk, vies en benauwd. We hebben daar de Killing Fields bezocht, dat was heftig.
De laatste avond zaten we in een cafe en bleek de jongen naast ons Nederlands te zijn (Mitsuko, student aan de UvA). We raakten aan de praat en hij ging toevallig ook die volgende ochtend naar Siem Reap. We hielden contact zodat we hem misschien daar nog konden ontmoeten en misschien samen naar Angkor Wat konden. In Siem Reap sliepen we in een heeerlijk guesthouse met airco (dat was hard nodig met elke dag 45 - 50 graden) en klein zwembad.
We spraken meteen af met Mitsuko om wat te eten en regelden de Tuk Tuk voor de volgende ochtend. Die vertrok om 5 uur s'ochtends, zodat we de zonsopgang boven Angkor Wat konden zien. Om 4 uur s'nachts was het al net zo heet als een hete zomerdag in Nederland!
De zonsopgang was erg mooi en zijn toen met Andy (de Tuk Tuker) de beroemde tempelcirkel gaan bekijken. Om 2 uur waren we klaar met klimmen en zweten (we waren natuurlijk weer kletsnat!) en gingen terug. De tempels waren echt waaauwieee! We zetten de foto's er zo snel mogelijk op, dan zullen jullie begrijpen waarom. De volgende dag hebben we weer met Andy de grotere cirkel door Angkor Wat gemaakt en die was weer waaauwieee!
De dag daarna zijn we naar de Floating Village gegaan. Nou, wat een avontuur! We stapten op een bootje en de vaargroef bleek maar 4.5 meter breed te zijn. Als boten elkaar passeerden/inhaalden botsen alles tegen elkaar aan en was het een gevecht om niet in het ondiepe te komen. Onze 'kapitein' was, denken wij, de slechte van de hele vaargroef, want we zaten om de 10 seconden vast in het ondiepe.
Na de botsbootjesrit, kwamen we aan bij de Floating Village. Dat is een dorp van woonboten en bootjes. De mensen zijn armer dan arm daar. Dat was wel een heel raar verschil met het rijkere Siem Reap!
De ene rijdt hier in een Lexus en de ander verdient maximaal 1 dollar per dag. Echt een heel groot verschil en dat is dus te zien!
We werden naar een soort drijvend cafe gebracht, waar ook krokodillen, alen, aquaria, en 2 pythons waren. Iris zat al de hele vakantie stoer te doen over dat ze een python om haar nek wou, maar toen ze dit gigantsiche beest in het echt zag, zakte ze bijna door haar benen van angst!
We hebben in dat dierentuincafe de zonsondergang gezien en zijn toen terug gegaan. In Siem Reap gingen we elke avond leuk uit. We waren in een homo/lesbo-bar terecht gekomen en daar hebben we Thong ontmoet, een schattige Cambodjaan. Ook ontmoette we in de club een hele grote groep Engelse jongeren en hebben daarmee een paar leuke avonden gehad!

We zijn ook nog een derde dag naar Angkor Wat gegaan. Op de fiets! Dat was echt ongelofelijk heet, maar wel erg leuk.
We zijn in totaal een week in Siem Reap geweest. Het was echt geweldig!

Vandaag zijn we aangekomen in Battambang. Een rustig stadje met mooie omgeving. We zijn eerst naar de Killing Cave gegaan, dat was weer heftig. De Khmer Rouge/ Rode Khmer heeft daar (net als bij de Killing Fields) gigantische massa executies gedaan. Dat is natuurlijk niet fijn om te zien.
We hebben daarna de Bamboo train gedaan. Dat was wel heel leuk! Een zelfgemaakte trein (van bamboo dus) die in 1 seconde van de rails afgehaald kan worden. En hij kan hard, tjonge jonge!

Morgen gaan we alweer Thailand in... Op naar de eilanden! Shoppen in Bangkok zit er niet in met de situatie daar. Dat wordt dus weer wachten (tot Kuala Lumpur).
De tijd gaat trouwens ineens wel erg snel! Iets te snel, vinden wij!

Groetjes, Eke & Iris.

Vietnam: Hue, Ha Noi, Sapa, Ha Long City&Bay, Cat Ba Island, Nimh Binh, Hoi An, Nha Trang, Da Lat, Mui Ne, Hoi Chi Minh City / Sai Gon & morgen Phu Qoc Island

Hallo iedereen!

Eindelijk weer een reisverslag. We hebben een tijdje niet geschreven, want Vietnam was zo leuk dat zelfs wij de computer links lieten liggen!

We zijn vanuit Pakse (Laos) met een locale bus de grens overgegaan. De busreis duurde 12 uur, maar dat vinden wij helemaal niet meer erg. We zijn professionals geworden in lange reizen!
We kwamen met de bus aan in Hue (dat ligt in het midden van Vietnam aan de kust). Hue is een hele leuke, mooie stad. Het was lekker weer, veel zon maar ook een lekker windje.
Eerste dag hebben we Hue bekeken (vooral de oude citadel gezien) en volgende dag met de scooter naar Thuan An gereden, dat is een klein dorpje aan het strand. Daar hebben we heel lekkere vers gegrilde vis gegeten (en een ananas, woehoe!).
In Vietnam is scooteren wel anders dan in Laos en Thailand. Niemand kijkt (alleen vooruit) en er zijn miljarden scooters. Alleen al in Ho Chi Minh zijn er 5 miljoen scooters terwijl er 7 miljoen mensen wonen!

We namen de nachtbus naar Ha Noi. Prima busje met prima bedjes. Ha Noi is een echte hoofdstad, veel werken en drukte, maar niet zo veel te doen. De grote steden zijn niet de hoogtepunten van de landen! Ha Noi was wel lekker fris, maar het miezerde wel af en toe.
Na 3 dagen Ha Noi hadden we de wannabe slaapbus naar Sapa. We waren te gierig om een treinticket van 23 dollar te kopen, achteraf toch wel slimmer... De slaapbus had normale stoelen die naar achter waren gezet. Sapa ligt op 1600 meter hoogte, dus heeeel veeeeel haarspeldbochten. Niet het lekkerste als je wil slapen in een stoel.
Na al die haarspeldbochten, kwamen we aan in een stadje waar je alleen maar wolken om je heen zag! Het was echt heel fris, dus de vesten hebben we niet voor niets mee gesjouwd in onze rugzakken.
Sapa is echt een geweldig stadje! De hilltribes (dat zijn deetnische minderhedenuit Laos, China, Myanmar etc. die in de bergenwonen)lopen hier namelijk 'los/in het wild' door de stad. In Thailand was het meer aapjes kijken in een afgelegen dorpje waar 25 toeristenbussen om bamboehutjes stonden. Je moest speciaal naar de dorpjes toe met een tour. In Sapa zie je de hilltribes gewoon werken en normaal leven.
Sapa was echt heel cool! We hebben allebei een mooie, geweven sjaal van de H'mong (grootste hilltribe) gekocht. En Eke nog een mooi hilltribe jasje, echt klederdracht!

Na Sapa door gegaan naar Ha Long Bay. We hadden de trein naar Ha Noi. De 'soft beds' waren op, dus moesten wij op de 'hard beds' slapen. Nou, nou, nou, dat was interessant! We sliepen tussen 6 Vietnamezen en om de 4 minuten kwam er een lucht uit de wc... Te vies om te beschrijven! Iris had haar nieuwe sjaal in haar neus en Eke had de Deoroller permanent IN haar neus.
Eenmaal aangekomen in Ha Noi waren we natuurlijk poepjegaar en toen moesten we ook nog het busstation vinden (dat was aan de andere kant van de stad). Maarja, echte backpackers zetten door! We namen de taxi (het zoeken was niet zo heel lastig ineens) naar het busstation en hadden de bus van half 6 s'ochtends. Rond 12 uur kwamen we aan in Ha Long City, waar we af werden gezet tegenover wat hotels. En hier komt het...
Eigenlijk wouden we de eerste nacht in Ha Long City slapen, maar we hoorden van een stelletje dat zij op een boot wouden gaan slapen en dat leek ons ook wel wat. Dus liepen wij een toeristenoffice/hotel binnen. Er liep een man met ons mee die ons ging helpen.
Hij haalde een dure map met prachtige foto's van tours uit z'n tas. Hij had een goeie tour van 3 dagen voor 120 dollar per persoon. Uiteindelijk werd het 100 per persoon. Het was echt een heel coole tour met echt alles inclusief, dus wij trots 'O, maar voor 100, dat valt mee zeg! Wat kunnen wij goed afdingen!'
Samen met eenTsjechisch stelletje (Petra & David Parezz) en de verkoper gingen we richting de haven.Toen we de deur open deden, werden we al meteen bestormd door een boze Spanjaard. Hij was woedend! Hij had de dag ervoor een ticket gekocht voor een tweedaagse tour bij onze verkoper. 'Don't go on the boat, he's a cheater!' Bleef hij scheeuwen. Hij had 65 dollar betaald voor een luxe, tweedaagse tour, maar zat met mensen op de boot met mensen die 20 dollar hadden betaald. Het was een heel andere boot. Een goede boot als je 20 dollar betaald, maar zeker niet de luxe waarvoor hij dus teveel betaald had.
De verkoper (vanaf nu gaan we hem dus Cheater noemen) werd een beetje zenuwachtig en zweterig. De Spanjaard kreeg geld terug en Cheater beloofde ons dat het bij ons anders was. Wij geloofde het al niet, maar we wisten toch waar hij te vinden was. Petra en David wisten ook niet wat ze moesten doen. We kwamen er al snel achter dat mensen waarmee we op de boot gingen, 35 dollar hadden betaald i.p.v. 100 dollar. Hier zat dus ook iets niet snor!
Petra ging (al een beetje woest) de boot bekijken en kwam woester terug. De boot was niet de beloofde boot. Ook wij waren bedrogen! (Zoals de bewaker zei: 'Yes, yes, you have been cheated' en dat dan 100 keer achter elkaar.)
Inmiddels was Cheater natuurlijk al spoorloos. Wij hebben de tourguide (samen met Petra en David) van de boot gehaald. Hij was ook fout, want hij spande samen met Cheater. Die ging zielig doen en huilen 'I only get 3 dollar per day blabla'. Eerst kende hij Cheater niet, maar later had hij toch ineens het nummer in zijn telefoon. Het leek ons (samen met Petra en David) het best om niet de tour de doen, omdat het dan makkelijker is om je geld terug te krijgen. Eke belde op 'WHERE ARE YOU! We want our money back' en kreeg terug te horen dat meneertje Cheater in een bus naar Hanoi zat.
We wisten waar we Cheater misschien konden vinden, namelijk in het hotel waar hij was toen we de tickets kochten.
Op dit moment (dat wij naar Cheater gaan) hebben we dus een rugzak van 15 kg op ons rug, 24 uur niet gedoucht, 10 uur in een stinktrein gezeten en 5 uur in een minibusje. Het is buiten 35 graden en gaan steeds meer stinken en het haar gaat steeds meer pluizen (dat van Eke, dat van Iris wordtsteeds slapper).Petra en David hadden zelfs 24 uur niet gegeten! Maar ondanks deze omstandigheden, was er geen tijd te verliezen. Wij willen ons geld terug!
Boos stapten we met z'n viertjes het hotel binnen 'Where is the man in the suit!!!'. Er stonden binnen 3 seconden 5 Vietnameze families om ons heen. Ze waren gefascineerd hoe boos wij waren. Ze bleven lachen en 'Yes, yes, he comes' zeggen.
Na een half uur, stapte er een mannetje binnen met een vissershoedje, een leren jack, een spijkerbroek en afgetrapte gympen aan. Wij herkende alle vier het gezicht. Cheater had z'n mooie, met krijtstrepen pak ingewisseld voor een gangsteroutfitje.
Cheater wou niks terug geven. Na een uur dreigen met 'we will call theambassy, we willcall the police' wou hij ons beiden (P & D en wij twee) 80 % terug geven.
Wij vonden dat al een hele prestatie (aangezien de bewaker bij de haven had gezegd dat we geen kans hadden), maar Petra was het er niet mee eens.
Ze was woester en woest in tegenstelling tot haar man, die zo sloom was dat hij bijna in slaap viel. Petra ging de ambassade bellen, maar die nam niet op. Dus belde Eke de Nederlandse ambassade. Eke ging naar buiten om te bellen, Petra zat zowat op schoot bij Cheater, David zat in een stoel te 'denken' en Iris stond als bodyguard voor de deur. Cheater mocht niet ontsnappen!
Eke kreeg een Nederlandse vrouw aan de telefoon, maar die kon niks doen, omdat de politie waarschijnlijkvrienden ismet Cheater (daarom was hij ook niet erg onder de indruk als wij zeiden 'We are going to call the police!'). Het enige wat we konden doen was driegen met een site met 'zwarte lijst' voor hotels. 'Bad for the hotel, bad for the clients' hebben wij 100 keer gezegd. Vanaf dat moment wou hij weer veel minder dan 80% terug gaan geven, maar uiteindelijk nadat David (die een beetje wakker was geworden) steeds bozer ging kijken en dichter naar Cheater toekwam, kregen we toch de 80% terug.
We hebben met Petra en David die avond om de 5 minuten dubbel gelegen om het avontuur van de dag.
De dag erna hebben we alsnog een tourtje gedaan door Ha Long Bay. Met een boot gingen we 4 uur langs de rotsen en een grot in. Ha Long Bay is echt ongelofelijk mooi en gelukkig hebben we het, ondanks Cheater, toch nog goed kunnen zien.

De dag erna gingen we met de lokale veerboot en bus naar Cat Ba Island. Daar hebben we weer een beetje gescooterd en zijn we naar de Hospital Cave geweest. Een grot waar de Vietnamezen in de Vietnam Oorlog een ziekenhuisje hadden. Nul toeristen en dat maakte het nog wel wat spectaculairder!
Na 2 nachten door naar Nimh Binh. Hier sliepen we bij Mr. en Mrs. Xuan. Mrs. Xuan is de beste kokkin van Vietnam (niet officieel, maar dat wordt gezegd). En gelijk hebben ze! We hebben wel 5 keer in 2 dagen hetzelfde menu gegeten. En we konden best nog een jaar zo doorgaan.
De 2e dedenwe een tourtje. We hadden allebei een scooter met chauffeur, want we mochten van Mr. Xuan niet op eigen houtje. Via de Super Highway 1 (die loopt van Ha Noi naar Ho Chi Minh en gebruik je altijd als je je verplaatst) gingen we naar Tam Coc. Met een bootje tussen de rotsen en rijstvelden, erg mooi! Er werd geroeid met voeten.
Later die dag naar een tempeltje op een heuvel. 500 treden in warmte! Maar het uitzicht was geweldig, net als de foto's van die dag.

Na Nimh Binh hadden we de nachtbus naar Hoi An. Samen met twee Bavarianen (dat ligt in Duitsland, vlakbij Munchen). We stapten als laatste in, dus we hadden echt rotplekken. We lagen helemaal achterin (5 bedjes van 50 cm naast elkaar, dus lekker krap). Iris lag naast een egoistisch, stink Chineesje en Eke lag naast de dikke Bavariaan. Die had iets teveel Bavaria gedronken...
Uiteindelijk niet zoveel geslapen die nacht. Om 8 uur s'ochtends moesten we ineens overstappen in Hue. Om naar Hoi An te gaan moesten we eerst een uur wachten op de bus en later nog 5 uur erin zitten. Best heftig als je weinig geslapen hebt en het is weer 30 graden buiten.
S'middags kwamen we in Hoi An aan. Echt een heel schattig stadje! Het lijkt een beetje op Luang Prabang (Laos). Hoi An staat bekend om de 'tailor made', op maat gemaakte kleding en schoenen. Wij vonden het zelf alleen niet zo handig om iets op maat te laten maken, omdat we er nog 3 maanden mee moeten sjouwen. We gingen er ook vanuit dat je wel goed in Ho Chi Minh kon shoppen (NOT!). We hebben voor het eerst ook echt in de zee gezwommen in Hoi An. Alleen de dag erna was er in eens een soort storm en was er een rode vlag!

Na 3 dagen Hoi An zijn we naar Nha Trang. Voor het eerst in Vietnam weer echt goed party party party! Uitgaan tot laat en lekker uitslapen. Alleen hadden wij een beetje pech met het weer overdag. Het was ineens bewolkt en regenachtig, dus niet echt lekker zwemweer. De zee was sowieso erg woest en gevaarlijk. We hebben een jongetje bijna zien verdrinken en Eke had het ook even moeilijk met de stroming in de zee!

Na Nha Trang door naar Da Lat. Een stadje in de bergen. We moesten echt een beetje afkicken van het partygevoel hier! Er was geen hol te doen s'avonds. De omgeving van Da Lat is erg mooi. Alleen hier regende het ineens heel erg...

Mui Ne (Beach) was de volgende bestemming. Mui Ne Beach is echt walgelijk. Alleen maar vieze, rijke Russen en resorts. Er zijn zoveel Russen dat ze zelfs een Russisch menu en Russische onderschriften hebben... Ons werd ook gevraagd of we Russisch waren, erg pijnlijk!
Mui Ne Beach is zo stom, omdat je niet het strand op kan als je niet in een resort slaapt. Er staat een muur van resorts voor het strand.
De dag erna hebben we een scooter gehuurd en zijn we naar Mui Ne zelf en de Red & White Dunes gereden. Dit maakte heel Mui Ne weer goed! De foto's zullen het wel uitleggen. Zo mooi!

Van Mui Ne naar Ho Chi Minh City gegaan. Wij hadden ons al meer dan 1 maand verheugd op shoppen in Ho Chi Minh. We waren van plan heel veel kleding weg te gooien en dan wat nieuwe bij te kopen. Het wordt namelijk nu echt lastig met de kleding! We hebben maar 3 outfits en dit is erg zwaar voor twee meisjes die twee gigantische kledingkasten thuis hebben staan... We fantaseren over dat we mooie jurkjes aanhebben met leuke schoenen en niet alleen een rood broekje of een blauw jurkje!
Om het allemaal nog makkelijker te maken, zit er sinds kort schimmel op Iris' schoenen. Ze moet nog even nadenken of ze deze ooit nog gaat aantrekken. Het is zo moeilijk om afscheid te nemen van je beste kledingstuk!

Nu zijn we dus in Ho Chi Minh City. Geen geshop dus... Lesje geleerd: Nooit teveel verheugen op shoppen in Vietnam. Verder is Ho Chi Minh erg leuk, maar ook erg heet en druk. En vervelend is wel dat het verkeer nooit stopt. Je moet echt boven, onder, naast en achter je kijken of je niet wordt aangereden. Tegelijkertijd moet je ook nog in de gaten houden wat er op de grond loopt (spinnen, kakkerlakken, ratten etc.).
We zijn naar het War Remnants Museum geweest (veel gruwelijk foto's en beelden van de Vietam oorlog) en hebben het Reunification Palace bezocht (het paleis van Ngo Dinh Diem, het oude hoofd van Zuid-Vietnam).
Vietnam is zo ontzettend leuk en je kan zoveel doen, een maand is te kort. In verband met tijdsnoot hebben we de Mekong Delta in een dag moeten zien. Toch heel leuk dat we dit nog even hebben kunnen doen!
Vandaag zijn we naar de Cu Chi tunnels geweest. Tunnels van de Viet Cong waar zij zich schuil hielden. Er leefden 16.000 mensen onder grond!

Vanavond gaan we naar Phu Qoc Island. Ons eerste Tropische eiland!
We willenallebei niet weg uit Vietnam... Maar de 10e moeten we er echt uit zijn.

Dat was het weer! Kusjes, Eke & Iris.

P.s. Vanacht hebben we de eerste kakkerlak in de hotelkamer gevonden! Het moest ooit gebeuren.
P.p.s. Er zijn plannen om de overgebleven 2 weken in de Filipijnen door te gaan brengen!

Chiang Mai, Tha Ton, Chiang Dao, Chiang Khong, Huay Xai, Luang Prabang, Vang Vieng, Vientiane, Si Phan Don (Don Khong, Don Det, Don Khon), Champasak & Pakse!!!

Hallo allemaal!

Sorry dat we zo lang niks van ons hebben laten horen.

Hier een snelle update van Noord-Thailand en heel Laos.

De scootertocht is uiteindelijk heel goed gelukt. We konden onze tassen achterlaten in een guesthouse bij onze grote vriend Jhimmy. We hebben ons kleine rugzakje gevuld met een outfitje, tandenborstel en een onderbroekje en toen hebben we 3 dagen getoerd door de bergen van Noord-Thailand. In totaal hebben we ongeveer 600 km gereden.
Grappigste gebeurtenis van het tochtje is dat we een lekke band kregen midden in de bergen... Haha. Eke ging achterop bij een Thais opa'tje zonder tanden en Iris is met een lekke band rustig achter het opa'tje aan gereden naar iemand die onze band ging plakken. We hadden zo'n groot gat dat er een nieuwe binnenband in moest. Dit kostte in totaal maar 2 euro!
Terug in Chiang Mai hebben we de tickets naar de grens van Laos geregeld en zijn daarna naar de Warm Up geweest, een discotheek in Chiang Mai. Dat was echt heel cool, want we gingen echt uit tussen de hippe Thaise studenten en geen toerist te zien!

Volgende dag gingen we naar Chiang Khong en de volgende dag de grens over. Je steekt dan de Mekong rivier over met een krot bootje en dan kom je aan in Laos! Heel grappig.
Toen namen we de VIP bus (bleek niet zo VIP te zijn als het klinkt), naar Luang Prabang. Er waren twee bussen en wij zaten ineens in de 'verkeerde' bus. Dus moesten we snel snel snel naar de andere bus en toen zijn we onze rugzakken uit die eerste bus vergeten te halen... We wisten niet eens waar die bus met onze bagage heen ging!
Uiteindelijk bleek dat het twee bussen met dezelfde eindbestemming waren, maar wij wisten nog niet wat er 6 uur later met die bus ging gebeuren!
Om half 5 s'nachts stonden we ineens stil op een smalle bergweg, omdat de andere bus (die met onze rugzakken) een kapotte aandrijving had. We hebben daar 2 uur gewacht op die bus, maar toen is onze bus doorgereden. Wij hebben nog in een eng jungle bosje een plasje gedaan, oew!
Om 10 uur s'ochtends kwamen we aan (we zouden eigenlijk 5 uur s'ochtends aankomen) in Luang Prabang op een verlaten busstationnetje. Iedereen ging hup de tuk-tuk in, maar wij moesten wachten wachten wachten wachten op een bus die misschien niet eens meer terug kwam!
We waren ondertussen erg misselijk van het idee ons prachtige rugzakje nooit meer terug te zien.
Pas om 3 uur s'middags stond er ineens een bekende bus naast ons met twee bekende rugzakken, hoezee! Jullie zullen nooit weten hoe gelukkig wij met onze zware tasjes waren.
We hoorden achteraf dat die ene bus nog 2 keer kapot was gegaan...

Na een dutje en een douche waren we weer topfit en zijn we Luang Prabang ingegaan. Echt een heel schattig, mooi stadje aan de Mekong. We zijn daar in totaal vier dagen gebleven.
De laatste avond zochten we een bepaald cafe en toen hebben we een grote groep mensen ontmoet. Dat was uiteindelijk echt een hele grappige samenstelling: Twee kleine meisjes uit Amsterdam, een lekker Latino uit Chili, een Taiwannees, een Australiaanse papa, een gothic Fin en twee gekke broers uit Australie.
Alles ging dicht om half 12 en het enige wat we konden doen was disco bowlen (wat wij zelf al sinds de basisschool niet gedaan hadden!).

Na Luang Prabang zijn we naar Vang Vieng gegaan. Iedereen zegt dat als je naar Laos gaat dan MOET je tuben in Vang Vieng. Dat tuben was wel grappig, maar ook wel erg fout eigenlijk. Bij tuben krijg je een grote, opgeblazen band en daar ga je mee de stromende Nam Song af. Onderweg gooien steeds cafe's touwen naar je en wordt je 'binnengehaalt'. Eenmaal zet men het op een drinken (om 11 uur s'ochtends). Het was leuk voor een dagje, maar wij snappen zelf niet zo goed dat mensen het daar 2 weken uithouden!

Na Vang Vieng namen we de minibus naar Vientiane. Vientiane is een hele leuke stad, maar we snappen niet dat het een hoofdstad kan zijn! Het is een soort Nijmegen.
We hadden net een sleepy bus geregeld naar Pakse en toen namen we een lekker hamburger bij de Hungry. Nou, die ochtend daarna was Iris een tijdje niet zo hungry meer! De eerste voedselvergiftiging is binnen. Begon met diarree en daarna nog drie keer gebraakt (om het netjes te zeggen). We waren wel benieuwd hoe Iris' maag het ging houden in de sleepy bus van die avond! Uiteindelijk is het heel goed gegaan en hebben we juist goed geslapen. We hadden echte bedjes (daarom heet het dus sleepy bus) waar je lekker op kon liggen.
Die ochtend zijn we meteen doorgegaan naar Si Phan Don / The Four Thousand Islands. Daar zijn we in totaal 3 dagen geweest. We zijn om Don Khong, Don Det en Don Khon geweest. Het is een soort Tropische versie van de Vinkeveense Plassen. Allemaal hele leuke eilandjes waar de meest relaxte Laotianen leven. Alles gaat erg erg erg langzaam! Ook wel logisch met 40 graden (onze lichamen hadden het er zwaar mee - zweet zweet zweet).

Gister zijn we doorgegaan naar Champasak. Hier hebben we het bijzondere Wat Phu Champasak gezien. Heel mooi en eindelijk een ander soort tempel dan de gemiddelde tempel hier. We hebben die avond leren pokeren van twee jongens en Eke had zelfs als eerst gewonnen!

Vandaag hadden we het plan om in Paksong te slapen. We namen met ongeveer het hele guesthouse een 'bus' naar Pakse. Dit was de plaatselijke bus, dus we zaten in een jumbo (dat is een mega tuk tuk) met 40 mensen en 20 rijstzakken. In Nederland zou je in deze ruimte maximaal 6 stoelen neerzetten.
Wij moesten als enige overstappen in Pakse en kwamen toen weer terecht in een jumbo naar Paksong. Weer zoveel mensen en rijst, deze keer nog een koelkast, golfplaten (voor op het dak van een huis!), watermeloenen, 4 grote bakken met nog levende zwemmende vissen (hmmm, dat rook lekker!). En dit was wat er IN de 'passagiersruimte' zat... Bovenop stonden nog spullen voor een half huis en onze twee rugzakken. Het leek net de Arc van Noach!
Na 2 uur te worden vergast door stinkvis en een rottende koelkast, kwamen we met pijnlijke ruggetjes aan in Paksong. Wij hadden alleen niet verwacht dat we in een dorpje aankwamen met een stoffig straatje als hoofdstraat! Het was zo saai dat we diezelfde jumbo (deze keer zonder stinkvis etc. en minder mensen) na 2 uur weer terug namen naar Pakse.
Pakse is wel leuker. Er is niet echt wat te doen, maar morgen gaan we op de scooter naar het Bolaven Plateau (veel watervallen, koffieplantages en een koel briesje).
Over 3 dagen gaan we de grens over naar Vietnam!

Kusjes, Eke & Iris

PS. We hebben nog wat problemen met de foto's... We hopen dit snel op te lossen!

Kanchanaburi, Ayutthaya, Sukhothai, Chiang Mai!

Sawatdee ka,

we zitten nu in een juicebar in Chiang Mai aan Moon Muang Rd. We hebben heel veel gedaan de afgelopen 1.5 week. Na Bangkok zijn we niet naar Ayutthaya gegaan, maar eerst naar Kanchanaburi. Kanchanaburi is een klein dorp vlakbij de grens van Burma/Myanmar. Het is erg klein (een gigantische straat en verder niet zo heel veel). Die gigantische straat was natuurlijk weer een gigantische hoerenhoop (weer opa's met jonge Thaise op schoot). Bah!

We zaten in een heel schattig Guesthouse, Thai Guesthouse. Het was een jonge eigenaar (echt 21 ofzo) die net pas 2 maanden begonnen was met het Guesthouse. Omdat alle bezienswaardigheden ver buiten Kanchanaburi liggen en moeilijk op eigen houtje te bereiken zijn(we hadden de scooter nog niet ontdekt), hadden we ons ingeschreven voor een dagtour.
Ze kwamen ons ophalen om 8 uur s'ochtends. Onze gids Ricky was een geval apart, we noemden hem Viezericky, dus jullie weten al waar dit naartoe gaat waarschijnlijk... Het was een viezerik!
Eerst gingen we naar de Erawan Watervallen. Dat is een National Park met daarin 7 etages van watervallen. De eerste 4 waren makkelijk om naartoe te lopen, maar na de 4e werd het pittig! Het werd echt glibberen en klimmen. Ook hadden we nogal vies uitzicht, namelijk 100 russen in ballenknijpers. Wat een vervelende mensen waren dat...
Later lazen we trouwens in de Lonely Planet dat je de Erawan Watervallen echt moet bewandelen met goeie schoenen en doorzettingsvermogen. Wij hadden het alleen gelopen met natte slippers en losse, natte All Stars, dus de blaren waren prachtig bebloed.
We hebben die dag ook nog op olifanten gereden, gebamboo-raft (hoe schrijft je dat?) en we hebben de Death Railway bezocht. Was wel grappig trouwens dat op de Death Railway brug (die is ongeveer 12 m hoog) helemaal geen veiligheidshekje of veiligheidsnet zat, dus als je eraf viel, was je sowieso dood! Het valt ons wel op dat je in Thailand echt helemaal geen regels hebt en alles is gewoon prima.

Na Kanchanaburi gingen we met de minibus naar Ayutthaya. We sliepen hier echt in een heel leuk Guesthouse met het allerschattigste Thaise oma'tje van de wereld! Ze herhaalde alles met haar piepstemmetje gemiddeld vijf keer, maar haar Engels was wel tien keer beter dan dat van de gemiddelde Thai..
We hebben in Ayutthaya scooters gehuurd en die dag ging het mis, broem broem kaboem!!!
Ayutthaya hadden we een beetje onderschat met drukte en grootte (wij dachten rustig dorp, maar het is echt een stad!). Binnen no time zaten we op de snelweg op een gigantische brug, waar iedereen om je heen 140 km/u rijdt en auto's/scooters erbij, eraf, erbij, eraf gaan. Eenmaal uit de drukte viel het heel erg mee. We hebben langs wat dorpjes gescooterd en over het platteland.
Toen we weer richting de stad gingen, gingen we naar Phra Yai Chai Mongkhon - onze ongelukstempel, denken wij. We gingen parkeren en ineens hing Iris aan een grommende scooter in de heg/bosjes! Iris had de scooter niet uitgezet en ging toen afstappen. Maar als je dat doet, dan trekje soms je gashendel mee. Binnen enkele seconden stonden er 15 mannen de scooter en Iris uit de heg (die had eerst zulke mooie bloemetjes, daarna alleen gebroken takjes) te tillen. Het enige wat Iris aan het ongelukje heeft overgehouden is een vieze, diepe snee op de rechter grote teen. De scooter had geen schrammetje, alleen wat extra versiering (bloemetjes van de heg). We waren allebei zo beschaamd en in de war, dat toen we wegliepen Eke de sleutel uit hetslot vergat te halen en Iris later weg probeerde te rijden met een groot slot door het voorwiel... Maarja, we hebben die medewerkers daar wel een lachkick gegeven!
Die middag zijn we met z'n tweetjes op een scooter gegaan en dat is veel beter. Het is gezelliger en veiliger.
Ayutthaya is echt een hele mooie stad. Allemaal oude ruines en tempels. Wel veel vieze straathonden!

We hebben de volgende dag de trein naar Phitsanoluk. De trein is duurder dan de bus, maar veel viezer en krotter, dat is wel apart. In Phitsanoluk zijn we overgestapt op de bus naar Sukhothai. We wouden in Sukhothai naar een bepaald Guesthouse, maar die was vol. Toen bracht de taxichauffeur ons naar een nieuw, net begonnen guesthouse (met zwembad!). Het waren weer hele aardige, schattige mensen.
Die avond hebben we weer een scooter gehuurd en zijn we weer lekker de stad door gaan crossen, onze nieuwe hobby. Het verkeer hier was echt meteen veel makkelijker. Mensen reden geen 80 km/u op een klein weggetje en gingen niet (zonder richting) stilstaan. De volgende dag zijn we naar Sukhothai Historical Park gegaan. Daar mocht je gewoon in met de scooter, dus hebben we onze hobby weer voorgezet. Het was een heel mooi park. Weer allemaal oude ruines, Buddha's en tempels. Om 4 uur stapten we op de bus naar Chiang Mai en om 10 uur waren we er.
De taxi bracht ons naar ons hostel, Siri guesthouse. Vandaag hebben we (hoe kan het ook anders) weer lekker gescooterd. We hebben er nu een voor vier dagen en hebben het plan om een meerdaagse toer te maken door de bergen, maar weten nog niet of ons kleine scootertje dat wel aan kan...
Met de scooter zijn wehet Doi Suthep National Park ingereden. Weer prachtige watervallen, tempels en een mooiuitzicht over de hele stad. Later zijn we zelfs de universiteit van Chiang Mai binnen gereden. Dat was ook wel grappig.

Volgende plan is dus dat scootertoertje en Chiang Rai en dan de grens over naar Laos.
We gaan trouwens binnenkort nog de foto's op de computer zetten, maar alle computers zijn nogal langzaam dus daar moeten we echt even de tijd voor nemen...

Groetjes, de scootergirls.


From Thailand with love.

Bangkok!

Sawatdeeeee!
Eindelijk een berichtje na 3 drukke dagen. We zitten nu in Hip Hotel, Dindeang.
Onze vlucht was heel goed, alleen schrokken we bij aankomst van de buitenlucht (35 graden + stank = gatverdamme!).
Bangkok is apart (in positivieve zin). Er is echt geen tweede Bangkok! Ons hotel zit in een soort Thaise zakenbuurt, wat s'avonds een Thaise hoerenbuurt blijkt te zijn. Gelukkig gebeurt alles achter gesloten deuren en merken wij hier niet zo veel van.

De eerste dag waren we hier in de buurt rond gaan lopen. Er was een leuke markt, maar wel beetje shabby en er lag vlees van vier dagen oud met een nogal aparte geur....
Overal liggen honden te slapen (wij zijn bang dat ze Rabies hebben, maar dit is niet echt nodig. Meer dan slapen doen ze niet!)

Tweede dag gingen we naar Banglamphu. Toen we de Metro uitliepen werden we meteen een Tuk Tuk ingesleurd, waar we tien minuten hebben staan onderhandelen over de prijs. Die Tuk Tuk's zijn echt een volk op zichzelf! Ze rijden 60 km/u en voegen in zonder ook maar een keer te kijken. Niet echt wat wij bij de Nederlandse rijlessen leren. Alles wat ze willen is ze naar de Fashion markt brengen (chauffeur: You look and buy!!! Me free gasoline. Wij: Uh....No no no no no no no no!) Haha
Vandaag zijn we toch een keer in zo'n truc getrapt. Ineens zaten we bij de Thaise Tourist Office met 'special price for you'. En wij maar: no no no en zij erg chagrijnig.

Morgen moeten we om 12 uur uitchecken, maar we gaan ervoor naar Chatuchak Market (een van de grootste markten ter wereld). Verder gaan we naar Wat Pho, Wat Phra Kaew & Grand Palace: Bangkok's trots!

Bangkok is echt bijzonder en leuk, het is wel wennen. Er zijn hele rijke delen en hele arme delen, maar dit zit echt kriskras door elkaar!
We hebben gelukkig nog geen vergiftiging of diarree.
Volgende stop is Ayuthaya, dus ons nieuwe berichtje komt waarschijnlijk daar vandaan.

Groetjes, plakkende en nogal niet fris ruikende Eke & Iris

Ps. Foto's komen snel!

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Eke Iris